زبان بسته رگ از دیده گشاده

چه بدیدست و چه رنج آست

به دردش هر کسی خسته جگر بود

به زاری هر که دیدش زو بتر بود

نهیب عاشقی در دل فتاده

چو لختی هوش باز آمد به جانش

ز گوهر چون صدف شد دیدگانش