بهشت آن روز مرو شاهجان بود

چو ریگ اندر زمینش گوهرین بود

جهان را خود همان روزی شمردند

به جای خاک سیم و زر سپردند

بدو در گلستان گوهر فشان بود

ز بس بر بامها از روی گل فام

همی تابید صد زهره زهره بام