هر آن گاهی که موبد را بدیدی

بگرد ویس همچون سو کواران

بسی لابه برو کردند و خواهش

دریغ و درد او نگرفت کاهش

به جای جامه تن را بر دریدی

نه گفتاری که او گفتی شنودی

نه روی خوب خود او را ننودی