نجست از هیچ رو آزاد دایه

چو بشنید این سخن ویس دلارم

به دل باز آمد او را لختی آرام

خوش آمد در دلش گفتار دایه

همانگاه از میان خاک بر خاست

تن سیمین بشست و پس بیاراست

همی پیراست دایه روی و مویش