چه پران مرغ و چه باد هوایی

ز غم بر خویشتن چون ماه پیچان

همی گفت آه از بخت نگونسار

گه یکباره ز من گشتست بیزار

دهد هر یک به درد من گوایی

ببخشانید هر دم بر غربیان

برند از بهر بیماران طابیان