ببرد آن بند ایشان را سحر گاه

و گر بندش کسی بر هم شکستی

همان گه مردی بسته برستی

چو بسته شد به افسون شاه بر ماه

زمینی بر لب رودی نشان کرد

مر آن را زیر خاک اندر نهان کرد

چو باز آمد یکایک ویس را گفت