ز خوشی دست کامش گشت کوتاه

هنوز او زنده بود از بخت کام

فرو مرد از تنش گفتی یک اندام

به راه شادی اندر گشت گمراه

به کام دشمان در صلت دوست

چو زندان بود گفتی برتنش پوست

به شب در بر گرفته دوست را تنگ