چو باغ جوب رنگ اردیبهشتی

هوا از بوی مویس عنبرین گشت

چه ایوان بود و چه روی دلارام

به رنگ رویش یکدگر هر دو وشی فام

بهشت ایوان و ویس او را بهشتی

رخانش بود گفتی نوبهاران

هم از چشمش برو باریده باران