نگون شد ناگهان و بر من افتاد

گناه از مرو بینم یا ز اختر

و یار زین چرخ خود کام ستمگر

که گویی کوه چون البرز هفتاد

نه مروست که بود تن گدازست

نه شهرست این که چاه شست بازست

نگارستان و باغ و کاخ شهوار