به جان که گرآید مرا هوش

تو گویی جانم آتشگاه گشست

ز شب بینم بلا وز روز تیمار

پزاید بر دلم زین هردوان بار

بود چون زندگانی بر دلم نوش

من امید از جهان بریدمم

که ویرو را به جواب اندر بدیدم