مرا گفتار او کم دوش خواندست

بر سیمین من در بر گرفته

لب طوطی و چشم گاومیشم

بسی بوسید و تازه کرده ریشم

هنوز اندر دل و گوش ماندست

هنوز آن بوی خوش زان پیکر نغز

مرا ماندست در بینی و در مغز