غم تو مشنوداد و بد مبیناد

نهاده دایه دستش بر سر و بر

همی گفت ای چراغ و چشم مادر

ترا دایه ز هر دردی فدا باد

شنیدم هر چه گفتی ای پری روی

فتاد اندر دلم چون آهی و روی

اگرچه درد بر تو بی کرانست