مبر اندوه کت بردن نه آیین

فتاد اندر دلم چون آهی و روی

اگرچه درد بر تو بی کرانست

مرا درد تو بر دل بیش از آنست

به تلخی مگذران این عمر شیرین

به رامش دار دل را تا توانی

که دو روزست ما را زندگانی