به تلخی مگذران این عمر شیرین

اگرچه درد بر تو بی کرانست

مرا درد تو بر دل بیش از آنست

مبر اندوه کت بردن نه آیین

به رامش دار دل را تا توانی

که دو روزست ما را زندگانی

جهان چون خان راه مردمانست