به رامش دار دل را تا توانی

مرا درد تو بر دل بیش از آنست

مبر اندوه کت بردن نه آیین

به تلخی مگذران این عمر شیرین

که دو روزست ما را زندگانی

جهان چون خان راه مردمانست

درنگ ما درو در یک زمانس