گهی کاهد ز بیم و شرم یزدان

بهمهر اندر بود چون گور خسته

دل و جانش بهبند مهر بسته

گهی ترسد ز شوی و گه ز خویشان

بدین سر ننگ و رسواییش بی مر

بدان سر آتش دوزخ برابر

بدان جایی که نیک و بد بپرسند