چو بشنید این سخن دایه از آن ماه

که جوید راستی و پرورد داد

امید من بهیزدان باد جاوید

که جزاو نیست شایسته بهامید

ز ویس دست کامش دید کوتاه

ز دیگر در مرو را داد پاسخ

که باشد کار نیک از بخت فرخ