گران بادش به جان بر انده و درد

که چون دریا ز گوهر داشت مایه

همی گفت از جهان گم باد و بی جان

کسی کاو مر ترا کردست پیچان

چنان کاندوه و درد تو گران کرد

رتا از خان و مان و خویش و پیوند

جدا کرد و به دام دوری افگند