مکن بیگانگی با آن جوانمرد

جهان را چون درختی میوه بر باش

بدان برنای دلخسته ببخشای

هم او را هم تن خود را مفرسای

بپرور مهر آن کاو مهر پرورد

چو از تو کس نیابد خوشی و کام

چه روی تو چه چشما روی بر بام