من این گفتم ز روی مهربانی

چرا باشی همی در سرخ و در زرد

اگر دانی که گفتم این سخن راست

ز تو دشمان و نفرینم نه زیباست

ز مهر مادری و دایگانی

که رامین را به تو دیدم سزاوار

تو او را دوستگانی او ترا یار