ترا هنواره درد و وای و آهست

بدو گفت این زنان نامداران

نشسته شاد با دلبند و یاران

همه کس را به شادی دستگاهست

به پیری آیدت روز جوانی

تو نا دیده زمانی شادمانی

هر آیینه نه سنگینی نه رویین