بدارد تا زیم روشن تن من

که باشد مر مرا از بد نگهدار

نیالاید به آهوی زنانم

نگه دارد ز آهوشان زبانم

به کام دوستان و درد دشمن

مرا دوری دهد از تو بد آمروز

که شاگردان تو باشند بدروز