چو پیش ویس شد بنشست خاموش

دل دایه به درد آورد رامین

بشد دایه ز پیشش با دل ریش

مرو را درد بر دل زان او بیش

دل از تیمار و اندیشه پر از جوش

دگر باره سخنهای نگارین

چو در پیوسته کرد از بهر رامین