خرد را در دو دیده او بدوزد

وزآن رخسار زرد و اشک خونین

وزآن گفتن مرا ای دایه زنهار

که شدجان و جهان بر چشم من خوار

دگر باره دلم بر وی بسوزد

بدان مسکین چنان بخشایش آرم

که با زاریش جان را خوار دارم