به خون او روانت را میالای

همی ترسم که او ناگه بمیرد

به مرگ او مرا یزدان بگیرد

مکن ماها بدان مسکین ببخشای

چه بفزایدت گر خونش بریزی

که باشد در خورت چون زو گریزی

نه اکنون و نه زین پس تا به صد سال