پس اندر مهر و در سایه همی داشت

ترا یزدان چو این روی نکو داد

به جان من که خود از بهر او داد

ترا چون حور و دیبا روی بنگاشت

بدان تا مهر تو بخشد به رامین

پس او خسرو بود مارا تو شیرین

به جان من که جز چونین نباشد