که شاخ بخت سر بر آسمان برد

نبود آگه ز کار ویس دایه

که او جان را ز نیکی داد مایه

به رامین شد مرو را مژدگان برد

رمیده صید لختی رام تر شد

وزان تندی و بد سازی دگر شد

چنان دانم که با تو سر در آرد