به گاه خشم راندن چون سترگست

کنون کوشش بدان کن تا توانی

که این راز از جهان باشد نهانی

تو خود دانی که موبد چون بزرگست

گنه نادیده چون تیغست بران

ستم نابرده چون شیرست غران

اگر روزی برد بر من گمانی