که گفتی پیر بود از سر جوان شد

اگر چه دید روی ویس دلبر

نیامد دلش را دیدار باور

دل بیمارش از شادی چنان شد

تن نالانش از شادی دگر شد

تو گفتی مرده بود او جانور شد

روانش همچو کشت پژمریده