که هرگز ندیدم نوازش ز شاه

رهانید طینوشم از دست اوی

بشد خسته کام من از شست اوی

ازان کرده ام دست منذر پناه

بدان خو مبادا که مردم بود

چو باشد پی مردمی گم بود

سپاسم ز یزدان که دارم خرد