بدان خو مبادا که مردم بود

بشد خسته کام من از شست اوی

ازان کرده ام دست منذر پناه

که هرگز ندیدم نوازش ز شاه

چو باشد پی مردمی گم بود

سپاسم ز یزدان که دارم خرد

روانم همی از خرد برخورد