نبارد جاودان جز سنگ باران

که من کاری کنم باوی سزایش

دهم مر دایگانی را جزایش

سزد گر ز آسمان بر شهر خوزان

که چونین روسپی خیزد از آن بوم

ز بی شرمی و شوخی بر جهان شوم

بد آموزی کند مر کهتران را