نگه کن تا سمن بر ویس گل رخ

دگر هر گز به نامش بر نخوانم

بپردازم ز رسوایی جهان را

ز ننگ هر سه بزدایم روان را

به تندی شاه را چون داد پاسخ

اگر چه شرم بی اندازه بودش

قصا شرم از دو دیده بر ربودش