همیشه زو بهای می ستانند

نبینندش مگر مست و خرشان

نهاده جامه نزد می فروشان

جهودانش حریف و دوستانند

ندانم تو بدو چون او فتادی

به مهر او را دل از بهر چه دادی

کنون از شرم و از مینو بیندیش