دل من نه چنان در مهر بشکست

درخت راستی را بر تو رفتی

روانیم نه چنان در آتش افتاد

که آید هیچ پند او را به فریاد

که داند مردم او را باز پیوست

قصا بر من برفت و بودنی بود

از این اندرز و زین گفتار چه سود