ز چندان نامداران هنر جوی

به چوگان گوی بر کیوان فگندند

هنر آن روز ویرو کرد و رامین

گه این زان گوی برد و گاه آن زین

به از رامین و ویرو کس نزد گوی

ز بام گوشک ویس ماه پیکر

نگه می کرد با خوبان لشکر