زنی کن زن سپس بر تو سزاوار

به کام دوستان دور از بدان زی

ترا از من درود و خرمی باد

روانت آفتاب مردمی باد

که باشد همچو ویسه صد پرستار

ز بت رویان آن جوی بر من

که از دیدنش گردد کور دشمن