ز می گه هوشیار و گاه مستست

شنیدستم که آن بدمهر بدخو

دگر باره شد اندر بند ویرو

به خوردن روز و شب با او نشستست

همیشه ویس از بختش همی خواست

کنون چون دید درد دلش بر خاست

تو از رامین بیچاره چه خواهد