چنان بر ویس و بر ویرو بیازرد

نپاید دیر و مهرش ی در نگست

چو بشنید این سخن موبد ز مادر

دلش خوش گشت لختی بر برادر

که گشت از خشم دل رنگ رخش زرد

همان گه نزد ویرو کرد نامه

ز تندی کرد چون شمشیر خامه