ز مرو اندر بیابان رفت چون باد

سلاحم با همه ساز شکاری

بیاوردند آن چیزی که او خواست

نماز شام رفتن را بیاراست

ندیده روی او را آدمی زاد

بیابانی که آرام بلا بود

ز ناخوشی چو کام اژدها بود