به شب چون زهره شبگیران بر آمد

شده می نوش بر رخسار دلبر

چراغ نیکوان ویس گل اندر

به شادی و به رامش با دلارام

به بنگ مطرب از خواب اندر آمد

هنوز از باده بودی مست و در خواب

نهادندیش بر کف بادهء ناب