چو ماهی پنج و شش بگذشت بر گشت

دل از شاهی و شهر خوثش برداشت

بیابان بر گزید و کاخ بگذاشت

بدان زاری و بد روزی همی گشت

ز ری رامین به مادر نامه ای کرد

ز شادی جان او را جامه ای کرد

کجا رامین و شه گر دو برادر