شبی مادر بدو گفت ای نیازی

ز تنهایی همیشه تنگدل بود

چو دستورش ز پیش او برفتی

مرو را دیو اندیشه گرفتی

چرا از رنج و انده می گدازی

چنین غمگین و در مانده چرایی

نه بر ایران و توران پادشایی؟