مرا شش ماه در گیتی دوانید

همی از وی نیارامم زمانی

نه فر پندش دهم پندم پذیرد

نه با شادی و ناز آرام گیرد

چه مایه رنج زی جانم رسانید

کنون غمگین و آشفته بدان است

که او بی یار زنده در جهان است