دل از آزار و کردارش بضویم

به آب پاک و خاک و آتش و باد

به فرهنگ و وفا و دانش و داد

که بر رامین ازین پس بد نجویم

نخواهم بر تن و جانش زیانی

ز دل ننمایش جز مهربانی

شبستان مرا بانو بود ویس