نه کس دیده چو او نه خود شنوده

شده از ناز کی چون قطرهء آب

ز تری همچو سروی سبز و شاداب

یکی خوبیش را سد برفزوده

چو چشم شاه موبد بر وی افتاد

همه شغل جهان او را شد از یاد

چنان کان خوبی ویسه فزون بود