ز رامین خوش سرودی خواست دیگر

مرو را هم نماند حال یکسان

چو شاهنشاه را می در سر آویخت

خرد را مغز او با می بر آمیخت

به حال عشق از آن پیشین نکوتر

دگر باره سرودی گفت رامین

که از دل بر گرفت اندوه دیرین