تو چون زیبا درختی آبداری

در آن مستی مرو را سرزنش کرد

بدو گفت ای دریغ این خوبرویی

که با او نیست لختی مهرجویی

شکفته تغز در باغ بهاری

گل و برگت نکو باشد ز دیدن

و لیکن تلخ باشد در چشیدن