من از مهرت بسی سختی بدیدم

که تو با خشم من طاقت نداری

مکن بنیاد این بر رفته دیوار

کجا بر تو فرود آید به یک بار

ز هجرانت بسی تلخی چشیدم

مرا تا کی بدین سان بسته داری

به تیغ کین دلم را خسته داری