شبی تاریک همچون جان مهجور

مگر بر بامش آمد خسته دل رام

هوا او را ز بستر بر جهانده

ز دل صبر و دیده خواب رانده

ز مشکین ابر او بارنده کافور

سراپرده کشیده ابر دی ماه

چو روی ویس گشته پردگی ماه